Έεεεελληνα!Το θεωρώ χρέος μου ως Έλληνας, ως άνθρωπος, ως πολίτης του κόσμου να γράψω κι εγώ για τις φωτιές για να κάνω την αλλαγή στον κόσμο. Και ξεκινάω:
Δεν θα τ' αφήσω να περάσει έτσι αυτό! Εγώ είμαι blogger! Έχω φωνή εγώ!
Ωχ, μισό λεπτό. Τηλέφωνο. Ναι; Έλα μωρό. Ναι, το βράδυ θα πάμε παραλιακή, στο Akanthus. Ε, μάλλον επίσημα να ντυθείς, θα το γιορτάσουμε. Α, πού'σαι, μην ξεχάσεις να τους φέρεις το δώρο για το γάμο. Ναι, θα περάσω κατά τις 9.
Να σ' αφήσω τώρα για κάνω επανάσταση στο blog μου; Έλα, φιλιά.
Τι έλεγα; Α ναι!
Δεν είναι δυνατόν να καίνε τα δέντρα μας, τα λατρεμένα μας δεντράκια και να μην αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους!
Μισο λεπτό, μπήκε ο Σωτήρης στο msn και δε μου έχει στείλει ακόμα τα mp3 που του είπα. Μα καλά, τι κάνει με το χρόνο του; Δε μπορεί να μείνει συγκεντρωμένος σε ένα πράγμα για μια φορά στη ζωή του; Και να έλεγα ότι δεν είναι σημαντικό, αφού του έχω εξηγήσει ότι θέλω να φτιάξω ένα cd να το ακούω στο αμάξι.
Τέλος πάντων, συνεχίζω...
Τι κυβέρνηση είναι αυτή δηλαδή; Σε ποιά μπανανία βρισκόμαστε; Ποιοί είναι οι ανίκανοι που κυβερνούν αυτό τον τόπο;
Μα τι γκασμάδες που είναι τα τυπάκια στο twitter. Πέρασαν 12 λεπτά από τότε που τους ρώτησα αν είναι καλή η ταινία του Tarantino και ακόμα δεν έχει βρεθεί ένας που να μου απαντήσει. Δεν βγαίνουν από το σπίτι τους ποτέ αυτοί;
Ωπ, τι; Νέο link για να μετράς τη δημοτικότητά σου; Κάτσε λίγο να το κάνω. Με τόσους followers θα μου βγάλει ότι πρέπει να ιδρύσω νέα θρησκεία. Καλά έλεγε η μάνα μου ότι είμαι γεννημένος για μεγάλα πράγματα εγώ.
Επί τη ευκαιρία, κάτσε να δείξω σε όλους ότι με νοιάζουν τα καμμένα δέντρα και η φύση με το να χρησιμοποιήσω λίγο παραπάνω το PC μου για να ποστάρω φωτογραφίες από την παραλία.
Και δε μας έφτανε που χάνουμε κάθε χρόνο τα δάση μας, μας κάνουνε και διεθνώς ρεζίλι. Θα τους ξεφτιλίσω, λέμε!
Πού είναι εκείνο το link που ήθελα να βάλω; Στη Zougla το είδα ή στο Τρωκτικό;
Τώρα που είπα για Τρωκτικό, είναι δυνατόν αυτοί οι συντάκτες εκεί πέρα να μην το παίρνουν γραμμή να κάνουν το σχεδιασμό του site λίγο πιο χρηστικό; Θα πιαστεί το δάχτυλό μου να γυρνάω τη ροδέλα μέχρι να βρω καμιά σοβαρή είδηση για τα celebrities που κάνανε διακοπές στην Ελλάδα.
Έλα! Μη μου πεις; Η πλάτη της Jolie είναι αυτή; Παπαπα! Πάει, γέρασε κι αυτή. Σε δύο χρονάκια τον βλέπω τον Brad να ψάχνει για άλλη μάνα των παιδιών του. Τρία το πολύ.
Όχι κύριε! Δε θα με πιάνουν εμένα κότσο που θέλουν να πληρώνω φόρους κι αυτοί να μη μπορούν να έχουν ένα αεροπλάνο να γεμίσει όλο το νερό του Αιγαίου να τη σβήσει τη φωτιά στο άψε-σβήσε. Τι τους πληρώνουμε τους άχρηστους;
Ας είναι καλά το αφεντικό που με πληρώνει μαύρα κι έτσι μπορώ να παίρνω και επίδομα ανεργίας, γιατί αν έπρεπε να πληρώσω και την εφορία, ούτε Μύκονο θα πήγαινα με τα παιδιά, ούτε Ζάκυνθο με το μωρό.
Όχι ρε, η τρομοκρατία τους δε θα περάσει. Εγώ θα είμαι αυτός που θα μαζέψει όλην την Ελλάδα στην πλατεία Συντάγματος για να ρίξουμε την κυβέρνηση.
Κάτσε να δεις τώρα τη δύναμη του ενός. Τώρα που έφτιαξα το γκρουπ "oxi foties oxi alities oloi stin plateia syntagmatos" στο facebook θα γίνει χαμός.
Θα τους καλέσω όλους! Όλους όμως! ΟΛΟΥΣ!
Εκτός ίσως από το Μπάμπη, γιατί είναι κομματόσκυλο και λίγο ρουφιανάκος. Ικανό τον έχω να πάει να με καρφώσει στο κόμμα και μετά να μη με διορίζουν όπως μού'χουν τάξει.
Τους άλλους όμως όλους! Μα όλους!
Κλικ κλικ κλικ...
Ουφ, πολύ δύσκολο το έχουν κάνει ρε παιδί μου να καλέσεις τόσο κόσμο. Γιατί πρέπει να κλικάρω όλα τα ονόματα ένα προς ένα;
Καλά, άλλοι κι αυτοί οι τύποι του facebook. Θα τους δείξω κι αυτούς εγώ! Θα φτιάξω κι άλλο group να κράξω το facebook γιατί τώρα τελευταία πολύ αργεί να μου φορτώσει τις σελίδες. Και μας έχει φλομώσει στη διαφήμιση. Καλά κάνω εγώ που δεν κλικάρω τίποτα, σιγά που θα βγάλουν λεφτά στην πλάτη μου.
Κλικ κλικ κλικ...
Έλα, σχεδόν τελείωσα να κλικάρω ονόματα...
Ρε συ, η Ξένια είναι αυτή; Έβαλε επιτέλους φωτογραφία; Κοίτα την πώς μαύρισε! Καλά, δεν παίζει. Στο Photoshop θα την πείραξε τη φωτογραφία. Πρέπει να μάθω κι εγώ Photoshop ρε γαμώτο.
Κλικ κλικ κλικ...
Ωχ, μόνο μέχρι 30 μπορώ να προσκαλέσω στο group;
Δεν πειράζει, τους άλλους τους καλώ αύριο...
Η επανάστασις αναβάλλεται.
Ξοδεύουμε τόσο πολύ χρόνο περιμένοντας την ευτυχία που ξεχνάμε να είμαστε ευτυχισμένοι εδώ. Τώρα. Σήμερα. Με αυτά που έχουμε.
Ένα ρητό που ακολουθούσα ανέκαθεν ήταν το
Καλή εβδομάδα.
Ένα ρητό που ακολουθούσα ανέκαθεν ήταν το
Εργάσου σαν να μη χρειάζεσαι τα λεφτά,Ευτυχώς, έχω μάρτυρες για τα δύο πρώτα, αλλά έχω φωτογραφίες για το τρίτο.
Αγάπα σαν να μην έχεις πληγωθεί,
Χόρεψε σαν να μην σε βλέπει κανείς.
Καλή εβδομάδα.
Εδώ και ένα χρόνο, σπάνια ένιωθα την ανάγκη να γράψω κάτι προσωπικό στο blog.
Δεν ήταν η έλλειψη χρόνου που συχνά έλεγα στον εαυτό μου ότι φταίει. Ήταν η έλλειψη έμπνευσης για να στηρίξω ένα παλιό μου δημιούργημα που μέσα από τις ιστορίες του προάγει τον γκομενισμό.
Και ίσως να ήταν λάθος μου που προέβαλα τον εαυτό μου ως κάποιο ασύστολο και αχόρταγο γυναικοκατακτητή. Γιατί τελικά όπως κατάλαβα από αυτή τη σχέση, θέλω μία. Μία και καλή.
Σήμερα λοιπόν που χώρισα, ένιωσα ξανά την ανάγκη να γράψω. Να μιλήσω. Να ομολογήσω τις κακοτοπιές, γιατί τα γραπτά μένουν. Θέλω να δημιουργήσω μια γωνία σχεσιακής υστεροφημίας. Γιατί αυτή η ανάμνηση της όμορφης σχέση δεν θέλω με το χρόνο να γίνει σαν μια φραντζόλα από μπαγιάτικο ψωμί, αλλά σαν ένα μπουκάλι από παλιό κρασί.
Πριν ένα χρόνο παρά μια μέρα, γνώρισα μια κοπέλα που απλά μου πήρε τα μυαλά. Πανέμορφη και σεμνή, ήξερε πότε έπρεπε να μιλήσει και πότε να σκεφτεί. Αλλά πάνω απ’ όλα αυτό που μου άρεσε είναι πως ήταν καλό παιδί. Παιδί για σπίτι, άσχετα με το αν εγώ ποτέ ως τότε δεν είχα σκοπό να φτιάξω ένα τέτοιο.
Κολλήσαμε και γίναμε ζευγάρι σε ένα μόνο δίωρο.
Αυτά τα περί έρωτα κεραυνοβόλου δε τα πιστεύω. Δεν ήταν έρωτας κεραυνοβόλος. Εμένα τουλάχιστον μου πήρε κάποιες ώρες, αν και τα τείχη μου, αυτά τα αόρατα απόρθητα τείχη που είχα χτίσει γύρω μου για να μπορώ να μην δεσμεύομαι εύκολα, έπεφταν με ρυθμούς δεν είχα φανταστεί ποτέ.
Όχι επειδή δεν ήταν χτισμένα γερά. Είχαν, άλλωστε, χτιστεί με πολύ κόπο και πείσμα. Ήταν επειδή ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μου, ένας μικρός δικός μου Εφιάλτης, υποδείκνυε στον κατακτητή τα τρωτά μου σημεία.
Κάποιες μέρες μετά μου είπε ότι της αρέσει πολύ το blog μου. Το blog λέει μέσα πολλά, οπότε ήταν δύσκολο να καταλάβω ποιά ακριβώς κομμάτια της άρεσαν και ποιες ιστορίες.
Μιλούσε διαρκώς για τα συναισθήματα που της προκαλούσα, κάτι το οποίο εγώ δε μπορούσα να αφομειώσω. Εγώ ήξερα να μιλάω ανέκαθεν με πληροφορίες, με έννοιες, με προγραμματισμό. Εκείνη έβαζε πρώτα πάντα τα συναισθήματα, τα χρώματα, τις εντυπώσεις.
Η σχέση ήταν πολύ όμορφη. Τα λόγια μας ήταν πολύ τρυφερά, από αυτά που λένε όχι οι εραστές, αλλά αυτοί που δείχνουν ότι θέλουν να μείνουν μαζί για πάντα. Κάναμε σχέδια τα οποία πρόδιδαν όχι μόνο έρωτα αλλά και αφοσίωση.
Με ένα τρόπο που μόνο μία (όχι μια) γυναίκα μπορεί να προκαλέσει και κανένας άνδρας δε μπορεί να εξηγήσει, σκεφτόμασταν και οι δύο μεγάλα πράγματα γι αυτή τη σχέση.
Με εξέπλησσα καθημερινά με τις σκέψεις μου, αλλά δεν της τα έλεγα και όλα για να μην πάρει αέρα. Χαιρόμουν όταν από μόνη της μου εξομολογούταν ότι έκανε κι εκείνη παρόμοιες σκέψεις.
Κάπου εδώ όμως υπάρχει ένα κρυφό «αλλά».
Η σχέση απειλούταν συνεχώς από ένα μαύρο σύννεφο. Το σύννεφο αυτό ήταν η δική μου υπερκοινωνικότητα όπως την χαρακτήριζε, η οποία την ενοχλούσε.
Ουκ ολίγες φορές η γυναίκα που επέλεξα να έχω δίπλα μου ένιωθε άβολα όταν έκανα πλάκα με άλλες γυναίκες. Παρόλο που έβλεπε και παραδεχόταν ότι την ίδια πλάκα, αν όχι περισσότερη, έκανα και με άνδρες, αυτό ήταν κάτι που με τον καιρό την τράβηξε μακριά μου.
Χωρίς να της πω τίποτα, άλλαζα διαρκώς παρέες ώστε να μην είμαστε γύρω από τα ίδια άτομα. Έτρεφα κρυφές (πλην όμως φρούδες) ελπίδες πως θα καταλάβαινε πως είναι η μόνη σταθερή αξία στη ζωή μου, η μοναδική γυναίκα που με ενδιαφέρει. Αντ’ αυτού εκείνη εισέπρατε ότι εκείνη ήταν η βάση και υπήρχαν γυναίκες που άλλαζα σαν τα πουκάμισα.
Παρόλο που ανέκαθεν παραδεχόταν ότι είμαι ένας έξυπνος άνδρας, παρόλο που ποτέ δεν έκανα τίποτα μεμπτό (κάτι για το οποίο ποτέ δε μπορούσα να την πείσω), παρόλο που ποτέ δεν της είπα ψέματα, παρόλο που ποτέ δεν υπήρξαν τίποτα ύποπτα τηλεφωνάκια ή μηνυματάκια τα βράδια, εκείνη επέμεινε μέχρι τέλους ότι κάτι κάνω πίσω από την πλάτη της.
Κάπου έπρεπε να είχα υιοθετήσει διαφορετική προσέγγιση. Αντί να προσπαθώ να της δείξω ότι έτσι είναι ο χαρακτήρας αυτού που επέλεξε για άνδρα της ζωής της όπως με αποκαλούσε, αντί να προσπαθώ να την κάνω να νιώσει κι εκείνη άνετα με τις μπηχτές που έριχνα στην παρέα, ίσως να έπρεπε να είχα επιλέξει άλλο τρόπο να της δώσω να καταλάβει ότι υπάρχει μόνο αυτή για μένα.
Ίσως να έπρεπε να είχα διαλέξει να την έπαιρνα και να ζούσαμε μαζί σε ένα σπίτι λίγο έξω από τη Βαρκελώνη, μακριά από γνωστές καταστάσεις και κοινωικούς κύκλους. Ήταν άλλωστε πάντα μου ένας (ευσεβής;) μου πόθος να είμαι στην παρέα το ήμισυ από εκείνο το ζευγάρι που αποφάσισε να μετακομίσει και που τελικά κανείς δεν έμαθε που πήγανε και πόσο ευτυχισμένοι ζήσανε.
Θα πρέπει να τα ξαναρίξω όλα στη γαμημένη την πεταλούδα. Εκείνη την πεταλούδα από τη θεωρία του χάους, η οποία με ένα πέταγμά της μπορεί να φέρει φουρτούνες, καταιγίδες και τσουνάμι. Γιατί όταν εγώ επέλεγα ένα τρόπο δράσης, τότε βρήκε η πεταλούδα να απλώσει τα φτερά της.
Παρόλο που χτες το βράδυ κάτω από τον έναστρο ουρανό το κορίτσι μου με συγκίνησε αφάνταστα όταν μου είπε ότι θα ήθελε να γυρίσει το ρολόι πίσω και να τα ξαναδούμε όλα από την αρχή, σήμερα μου είπε ότι δε μπορεί με τίποτα να με εμπιστευτεί και πως της δημιουργώ ανασφάλεια.
Σήμερα λοιπόν νιώθω κι εγώ σαν κάποιος αθώος που αδίκως βρέθηκε ένοχος λόγω πρότερου ανέντιμου βίου.
Και μέσα από την πληγωμένη καρδούλα μου εύχομαι στον αντίδικο και δικαστή μου να είναι καλά, να προσέχει τον εαυτό της και να πραγματοποιήσει τα όνειρά της.
Κι έτσι μετά από πολύ καιρό, ένιωσα πάλι την ανάγκη να μπλογκάρω για κάτι προσωπικό. Ένιωσα την ανάγκη να δείξω δημοσίως ότι εννοούσα ότι έλεγα. Ότι είμαι κάτι παραπάνω από το ρεμάλι που διαβάζατε. Ότι θα μπορούσα να είμαι με μία. Απλα ίσως όχι τη συγκεκριμένη.
Άλλωστε όταν μας είδα να χάνουμε τη μπάλα της είχα πει ότι θα της γράψω κάτι, για να καταλάβει. Και ίσως κάποια στιγμή να το διαβάσει.
Δεν ήταν η έλλειψη χρόνου που συχνά έλεγα στον εαυτό μου ότι φταίει. Ήταν η έλλειψη έμπνευσης για να στηρίξω ένα παλιό μου δημιούργημα που μέσα από τις ιστορίες του προάγει τον γκομενισμό.
Και ίσως να ήταν λάθος μου που προέβαλα τον εαυτό μου ως κάποιο ασύστολο και αχόρταγο γυναικοκατακτητή. Γιατί τελικά όπως κατάλαβα από αυτή τη σχέση, θέλω μία. Μία και καλή.
Σήμερα λοιπόν που χώρισα, ένιωσα ξανά την ανάγκη να γράψω. Να μιλήσω. Να ομολογήσω τις κακοτοπιές, γιατί τα γραπτά μένουν. Θέλω να δημιουργήσω μια γωνία σχεσιακής υστεροφημίας. Γιατί αυτή η ανάμνηση της όμορφης σχέση δεν θέλω με το χρόνο να γίνει σαν μια φραντζόλα από μπαγιάτικο ψωμί, αλλά σαν ένα μπουκάλι από παλιό κρασί.
Πριν ένα χρόνο παρά μια μέρα, γνώρισα μια κοπέλα που απλά μου πήρε τα μυαλά. Πανέμορφη και σεμνή, ήξερε πότε έπρεπε να μιλήσει και πότε να σκεφτεί. Αλλά πάνω απ’ όλα αυτό που μου άρεσε είναι πως ήταν καλό παιδί. Παιδί για σπίτι, άσχετα με το αν εγώ ποτέ ως τότε δεν είχα σκοπό να φτιάξω ένα τέτοιο.
Κολλήσαμε και γίναμε ζευγάρι σε ένα μόνο δίωρο.
Αυτά τα περί έρωτα κεραυνοβόλου δε τα πιστεύω. Δεν ήταν έρωτας κεραυνοβόλος. Εμένα τουλάχιστον μου πήρε κάποιες ώρες, αν και τα τείχη μου, αυτά τα αόρατα απόρθητα τείχη που είχα χτίσει γύρω μου για να μπορώ να μην δεσμεύομαι εύκολα, έπεφταν με ρυθμούς δεν είχα φανταστεί ποτέ.
Όχι επειδή δεν ήταν χτισμένα γερά. Είχαν, άλλωστε, χτιστεί με πολύ κόπο και πείσμα. Ήταν επειδή ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μου, ένας μικρός δικός μου Εφιάλτης, υποδείκνυε στον κατακτητή τα τρωτά μου σημεία.
Κάποιες μέρες μετά μου είπε ότι της αρέσει πολύ το blog μου. Το blog λέει μέσα πολλά, οπότε ήταν δύσκολο να καταλάβω ποιά ακριβώς κομμάτια της άρεσαν και ποιες ιστορίες.
Μιλούσε διαρκώς για τα συναισθήματα που της προκαλούσα, κάτι το οποίο εγώ δε μπορούσα να αφομειώσω. Εγώ ήξερα να μιλάω ανέκαθεν με πληροφορίες, με έννοιες, με προγραμματισμό. Εκείνη έβαζε πρώτα πάντα τα συναισθήματα, τα χρώματα, τις εντυπώσεις.
Η σχέση ήταν πολύ όμορφη. Τα λόγια μας ήταν πολύ τρυφερά, από αυτά που λένε όχι οι εραστές, αλλά αυτοί που δείχνουν ότι θέλουν να μείνουν μαζί για πάντα. Κάναμε σχέδια τα οποία πρόδιδαν όχι μόνο έρωτα αλλά και αφοσίωση.
Με ένα τρόπο που μόνο μία (όχι μια) γυναίκα μπορεί να προκαλέσει και κανένας άνδρας δε μπορεί να εξηγήσει, σκεφτόμασταν και οι δύο μεγάλα πράγματα γι αυτή τη σχέση.
Με εξέπλησσα καθημερινά με τις σκέψεις μου, αλλά δεν της τα έλεγα και όλα για να μην πάρει αέρα. Χαιρόμουν όταν από μόνη της μου εξομολογούταν ότι έκανε κι εκείνη παρόμοιες σκέψεις.
Κάπου εδώ όμως υπάρχει ένα κρυφό «αλλά».
Η σχέση απειλούταν συνεχώς από ένα μαύρο σύννεφο. Το σύννεφο αυτό ήταν η δική μου υπερκοινωνικότητα όπως την χαρακτήριζε, η οποία την ενοχλούσε.
Ουκ ολίγες φορές η γυναίκα που επέλεξα να έχω δίπλα μου ένιωθε άβολα όταν έκανα πλάκα με άλλες γυναίκες. Παρόλο που έβλεπε και παραδεχόταν ότι την ίδια πλάκα, αν όχι περισσότερη, έκανα και με άνδρες, αυτό ήταν κάτι που με τον καιρό την τράβηξε μακριά μου.
Χωρίς να της πω τίποτα, άλλαζα διαρκώς παρέες ώστε να μην είμαστε γύρω από τα ίδια άτομα. Έτρεφα κρυφές (πλην όμως φρούδες) ελπίδες πως θα καταλάβαινε πως είναι η μόνη σταθερή αξία στη ζωή μου, η μοναδική γυναίκα που με ενδιαφέρει. Αντ’ αυτού εκείνη εισέπρατε ότι εκείνη ήταν η βάση και υπήρχαν γυναίκες που άλλαζα σαν τα πουκάμισα.
Παρόλο που ανέκαθεν παραδεχόταν ότι είμαι ένας έξυπνος άνδρας, παρόλο που ποτέ δεν έκανα τίποτα μεμπτό (κάτι για το οποίο ποτέ δε μπορούσα να την πείσω), παρόλο που ποτέ δεν της είπα ψέματα, παρόλο που ποτέ δεν υπήρξαν τίποτα ύποπτα τηλεφωνάκια ή μηνυματάκια τα βράδια, εκείνη επέμεινε μέχρι τέλους ότι κάτι κάνω πίσω από την πλάτη της.
Κάπου έπρεπε να είχα υιοθετήσει διαφορετική προσέγγιση. Αντί να προσπαθώ να της δείξω ότι έτσι είναι ο χαρακτήρας αυτού που επέλεξε για άνδρα της ζωής της όπως με αποκαλούσε, αντί να προσπαθώ να την κάνω να νιώσει κι εκείνη άνετα με τις μπηχτές που έριχνα στην παρέα, ίσως να έπρεπε να είχα επιλέξει άλλο τρόπο να της δώσω να καταλάβει ότι υπάρχει μόνο αυτή για μένα.
Ίσως να έπρεπε να είχα διαλέξει να την έπαιρνα και να ζούσαμε μαζί σε ένα σπίτι λίγο έξω από τη Βαρκελώνη, μακριά από γνωστές καταστάσεις και κοινωικούς κύκλους. Ήταν άλλωστε πάντα μου ένας (ευσεβής;) μου πόθος να είμαι στην παρέα το ήμισυ από εκείνο το ζευγάρι που αποφάσισε να μετακομίσει και που τελικά κανείς δεν έμαθε που πήγανε και πόσο ευτυχισμένοι ζήσανε.
Θα πρέπει να τα ξαναρίξω όλα στη γαμημένη την πεταλούδα. Εκείνη την πεταλούδα από τη θεωρία του χάους, η οποία με ένα πέταγμά της μπορεί να φέρει φουρτούνες, καταιγίδες και τσουνάμι. Γιατί όταν εγώ επέλεγα ένα τρόπο δράσης, τότε βρήκε η πεταλούδα να απλώσει τα φτερά της.
Παρόλο που χτες το βράδυ κάτω από τον έναστρο ουρανό το κορίτσι μου με συγκίνησε αφάνταστα όταν μου είπε ότι θα ήθελε να γυρίσει το ρολόι πίσω και να τα ξαναδούμε όλα από την αρχή, σήμερα μου είπε ότι δε μπορεί με τίποτα να με εμπιστευτεί και πως της δημιουργώ ανασφάλεια.
Σήμερα λοιπόν νιώθω κι εγώ σαν κάποιος αθώος που αδίκως βρέθηκε ένοχος λόγω πρότερου ανέντιμου βίου.
Και μέσα από την πληγωμένη καρδούλα μου εύχομαι στον αντίδικο και δικαστή μου να είναι καλά, να προσέχει τον εαυτό της και να πραγματοποιήσει τα όνειρά της.
Κι έτσι μετά από πολύ καιρό, ένιωσα πάλι την ανάγκη να μπλογκάρω για κάτι προσωπικό. Ένιωσα την ανάγκη να δείξω δημοσίως ότι εννοούσα ότι έλεγα. Ότι είμαι κάτι παραπάνω από το ρεμάλι που διαβάζατε. Ότι θα μπορούσα να είμαι με μία. Απλα ίσως όχι τη συγκεκριμένη.
Άλλωστε όταν μας είδα να χάνουμε τη μπάλα της είχα πει ότι θα της γράψω κάτι, για να καταλάβει. Και ίσως κάποια στιγμή να το διαβάσει.
Όλα ξεκινάνε συνήθως με ένα ντριν. Κουδούνι ή τηλέφωνο.
«Ντριν» λοιπόν. Τηλέφωνο.
«Παρακαλώ;»
«Να σου κάνω μια ερώτηση;»
«Όχι.»
«Αφού πλέον έχουν 120 ευρώ, γιατί τις λένε συνοδούς πολυτελείας;»
Κλικ. Επιστροφή στη δουλειά.
«Ντριν» λοιπόν. Τηλέφωνο.
«Παρακαλώ;»
«Να σου κάνω μια ερώτηση;»
«Όχι.»
«Αφού πλέον έχουν 120 ευρώ, γιατί τις λένε συνοδούς πολυτελείας;»
Κλικ. Επιστροφή στη δουλειά.
Ντριν.
Προλαβαίνω το κινητό πριν ξαναχτυπήσει γιατί εκείνη τη στιγμή το είχα πιάσει για να παίξω με το Google Maps.
Είναι ένας φίλος από αυτούς τους σειράς.
- Άσε μαλάκα, έχω να σου πω νέα, μου λέει με μισή ανάσα και τον ακούω με ηχώ.
- Πρώτα απ' όλα, του λέω, έχει υγρασία εκεί πού είσαι;
Κάνει Παύση. Σταματάω να ακούω διάφορους ήχους, που σημαίνει ότι μάλλον σταμάτησε ότι έκανε για να σκεφτεί αυτό που του λέω.
- Όχι... αλλά γιατί με ρωτάς;
- Φαντάστηκα ότι για να έχει ηχώ, ή στο πηγάδι θα είσαι ή στο μπάνιο. Υγρό στοιχείο και τα δύο, θα έλεγα.
- Όρεξη έχεις; Μόλις έμπαινα στο σπίτι και ήμουν στο διάδρομο.
- Και έχει υγρασία ο διάδρομος;
- Μόνο όταν τον σφουγαρίζουν.
Μερικοί άνθρωποι είναι τόσο αγχωμένοι και χωμένοι στην ρουτινιάρικη καθημερινότητά τους που δε θέλουν να μου κάνουν τη χάρη να γελάσω μαζί τους. Αλλά πού θα μου πάει, θα τον πιάσω. Δε λέω τίποτα προς στιγμήν και τον αφήνω να συνεχίσει.
- Θα με σκάσεις ρε πούστη μου, για άλλο σε πήρα.
- Πες το.
- Κάτσε λίγο.
Εκεί ακούω την πόρτα του ψυγείου του να ανοίγει και κάτι να πέφτει. Εκείνος συνεχίζει ακάθεκτος.
- Α μια χαρά, θα πιώ fanta με sprite, ευκαιρία είναι.
- Γιατί είναι ευκαιρία; τον ρωτάω.
- Επειδή τελειώνουν και τα δύο.
- Και... γιατί είναι ευκαιρία; ξαναρωτάω.
- Για να τελειώσουν και να μην τα βλέπω.
Τώρα κάνω την παύση εγώ. Όχι επειδή σκέφτομαι, απλά θέλω να δημιουργήσω μια αγωνία. Περνάει 2-3 δευτερόλεπτα και πάνω που είναι έτοιμος να με ρωτήσει αν είμαι ακόμα στη γραμμή, ξαναρωτάω:
- Να σε ρωτήσω κάτι;
- Θα είναι μαλακία;
- Φυσικά, του λέω. Κάνεις το ίδιο με όλα τα προϊόντα;
- Ναι. Δε θέλω να πιάνουν χώρο.
Ξανά παύση.
- Δηλαδή το κάνεις και με το κωλόχαρτο; Κοιτάς και βλέπεις ότι τελειώνει οπότε λες ας πάω για χέσιμο τώρα να μην το βλέπω;
Προλαβαίνω το κινητό πριν ξαναχτυπήσει γιατί εκείνη τη στιγμή το είχα πιάσει για να παίξω με το Google Maps.
Είναι ένας φίλος από αυτούς τους σειράς.
- Άσε μαλάκα, έχω να σου πω νέα, μου λέει με μισή ανάσα και τον ακούω με ηχώ.
- Πρώτα απ' όλα, του λέω, έχει υγρασία εκεί πού είσαι;
Κάνει Παύση. Σταματάω να ακούω διάφορους ήχους, που σημαίνει ότι μάλλον σταμάτησε ότι έκανε για να σκεφτεί αυτό που του λέω.
- Όχι... αλλά γιατί με ρωτάς;
- Φαντάστηκα ότι για να έχει ηχώ, ή στο πηγάδι θα είσαι ή στο μπάνιο. Υγρό στοιχείο και τα δύο, θα έλεγα.
- Όρεξη έχεις; Μόλις έμπαινα στο σπίτι και ήμουν στο διάδρομο.
- Και έχει υγρασία ο διάδρομος;
- Μόνο όταν τον σφουγαρίζουν.
Μερικοί άνθρωποι είναι τόσο αγχωμένοι και χωμένοι στην ρουτινιάρικη καθημερινότητά τους που δε θέλουν να μου κάνουν τη χάρη να γελάσω μαζί τους. Αλλά πού θα μου πάει, θα τον πιάσω. Δε λέω τίποτα προς στιγμήν και τον αφήνω να συνεχίσει.
- Θα με σκάσεις ρε πούστη μου, για άλλο σε πήρα.
- Πες το.
- Κάτσε λίγο.
Εκεί ακούω την πόρτα του ψυγείου του να ανοίγει και κάτι να πέφτει. Εκείνος συνεχίζει ακάθεκτος.
- Α μια χαρά, θα πιώ fanta με sprite, ευκαιρία είναι.
- Γιατί είναι ευκαιρία; τον ρωτάω.
- Επειδή τελειώνουν και τα δύο.
- Και... γιατί είναι ευκαιρία; ξαναρωτάω.
- Για να τελειώσουν και να μην τα βλέπω.
Τώρα κάνω την παύση εγώ. Όχι επειδή σκέφτομαι, απλά θέλω να δημιουργήσω μια αγωνία. Περνάει 2-3 δευτερόλεπτα και πάνω που είναι έτοιμος να με ρωτήσει αν είμαι ακόμα στη γραμμή, ξαναρωτάω:
- Να σε ρωτήσω κάτι;
- Θα είναι μαλακία;
- Φυσικά, του λέω. Κάνεις το ίδιο με όλα τα προϊόντα;
- Ναι. Δε θέλω να πιάνουν χώρο.
Ξανά παύση.
- Δηλαδή το κάνεις και με το κωλόχαρτο; Κοιτάς και βλέπεις ότι τελειώνει οπότε λες ας πάω για χέσιμο τώρα να μην το βλέπω;
Δύο εβδομάδες.
Για τόσο θα πρέπει να κάνεις κεφαλοκλείδωμα στον κρατικό μηχανισμό για να γονατίσει και νασε αποζημιώσει σε επιχορηγήσει σου χαρίσει εκτάκτως 500 εκατομμυριάκια από το ταμείον που για τους άλλους παραμένει «μείον».
Κάθομαι και σκέφτομαι, ρε τι business plans, startups, meetings, πελάτες κι αηδίες;
Θα οργανωθούμε οι top 500 bloggers σε ένα group στο facebook και θα απαιτήσουμε αποζημίωση από 1 μύριο έκαστος γιατί ως επάγγελμα δυστυχώς επτωχεύσαμεν.
Και για δύο εβδομάδες θα κλείσουμε τις εθνικές οδούς με τα netbooks μας, έτσι για να τους δείξουμε τη δύναμή μας.
(Το αρχικό σχέδιο ήταν να χακάρουμε τα υπουργεία αλλά τελικά απορρίφθηκε καθώς την τελευταία φορά που χακαρίστηκαν τα υπουργεία, το προσέξανε μετά από 4 μήνες)
Κι αν τα κανάλια δε μας παίζουν λόγω εντολών άνωθεν, θα κάνουμε και podcasts από εκεί για να ενημερώνουμε τον κόσμο για τα δίκαια αιτήματά μας!
Δε θα κάνουμε δηλαδή κάτι διαφορετικό από αυτό που κάνουν οι αγρότες που ζητάνε αποζήμιωση από το φορολογούμενο πολίτη κάθε χρόνο.
Απορίας άξιο είναι πόσο έκτακτα είναι καιρικά φαινόμενα που συμβαίνουν με μετεωρολογική ακρίβεια τουλάχιστον δυο φορές το χρόνο. Για τους αγρότες τη μία φταίει το χιόνι, την άλλη το ψύχος, την τρίτη ο πάγος, την τέταρτη η βροχή. Για όλα αυτά έχουν ήδη αποζημιωθεί πολλάκις.
Και όταν τελειώσουν να απαιτούν λεφτά επειδή δε τους έκατσε ο καιρός, τους φταίνε οι μεταπωλητές της πραμάτιας τους που «καρπώνονται» τον ιδρώτα τους.
Helloooo?! Αυτό λέγεται «εμπόριο»!
Προς στιγμήν, πήγα να το παίξω σοσιαλιστής, μπας και κατέβω σε τίποτα εκλογές κάποια στιγμή αυτή τη χιλιετία.
Σκέφτηκα λοιπόν ότι αυτοί, οι άλλοι, οι κακοί οι άνθρωποι «κερδοσκοπούν» (άλλη κακή λέξη, φτου κακά, σκόρδο, κρεμμύδι και πιπέρι καγιέν μαζί), τότε οι αγρότες γιατί δεν οργανώνονται να ανταγωνιστούν;
Και μαθαίνω ότι έχουν ήδηεπιχορηγηθεί πριμοδοτηθεί και γι αυτό. Και δεν το κάνανε.
Συγγνώμη κιόλας, αλλά κι εγώ ήθελα από μικρός να γίνω επαγγελματίας blogger και μάλιστα αυτό που με εμποδίζει δεν είναι τα καιρικά φαινόμενα και ο ανταγωνισμός αλλά η απραξία της κυβέρνησης που είμαστε τελευταίοι των τελευταίων στην Ευρώπη στη διείσδυση του Internet.
Εδώ μέχρι και οι Εστονοί, 1 εκατομμύριο άνθρωποι όλο κι όλο που πριν 20 χρόνια δεν είχαν να φάνε, τώρα έχουν μέχρι και eGovernment. Ψηφίζουν online για τα πάντα και όλες οι κρατικές υπηρεσίες διοικούνται με απόλυτη διαφάνεια.
Και επειδή εμείς οι bloggers είμαστε καινούριοι στις διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση, θα κάνουμε προσφορά γνωριμίας και σε αντίθεση με τους αγρότες θα ζητήσουμε χρήματα μόνο για να καλυφθούν τα έξοδά μας και δε θα ζητήσουμε αποζημίωση και για απολεσθέντα έσοδα όπως κάνουν οι αγρότες.
Χμμμ.... Όχι! Άλλαξα γνώμη. Θα βάλω αγγελία στο ευρωπαϊκό eBay:
Ελβετοί, σας παρακαλώ, κάντε μας μια χάρη και κατακτήστε μας. Μη με αναγκάσετε να ικετέψω!
Για τόσο θα πρέπει να κάνεις κεφαλοκλείδωμα στον κρατικό μηχανισμό για να γονατίσει και να
Κάθομαι και σκέφτομαι, ρε τι business plans, startups, meetings, πελάτες κι αηδίες;
Θα οργανωθούμε οι top 500 bloggers σε ένα group στο facebook και θα απαιτήσουμε αποζημίωση από 1 μύριο έκαστος γιατί ως επάγγελμα δυστυχώς επτωχεύσαμεν.
Και για δύο εβδομάδες θα κλείσουμε τις εθνικές οδούς με τα netbooks μας, έτσι για να τους δείξουμε τη δύναμή μας.
(Το αρχικό σχέδιο ήταν να χακάρουμε τα υπουργεία αλλά τελικά απορρίφθηκε καθώς την τελευταία φορά που χακαρίστηκαν τα υπουργεία, το προσέξανε μετά από 4 μήνες)
Κι αν τα κανάλια δε μας παίζουν λόγω εντολών άνωθεν, θα κάνουμε και podcasts από εκεί για να ενημερώνουμε τον κόσμο για τα δίκαια αιτήματά μας!
Δε θα κάνουμε δηλαδή κάτι διαφορετικό από αυτό που κάνουν οι αγρότες που ζητάνε αποζήμιωση από το φορολογούμενο πολίτη κάθε χρόνο.
Απορίας άξιο είναι πόσο έκτακτα είναι καιρικά φαινόμενα που συμβαίνουν με μετεωρολογική ακρίβεια τουλάχιστον δυο φορές το χρόνο. Για τους αγρότες τη μία φταίει το χιόνι, την άλλη το ψύχος, την τρίτη ο πάγος, την τέταρτη η βροχή. Για όλα αυτά έχουν ήδη αποζημιωθεί πολλάκις.
Και όταν τελειώσουν να απαιτούν λεφτά επειδή δε τους έκατσε ο καιρός, τους φταίνε οι μεταπωλητές της πραμάτιας τους που «καρπώνονται» τον ιδρώτα τους.
Helloooo?! Αυτό λέγεται «εμπόριο»!
Προς στιγμήν, πήγα να το παίξω σοσιαλιστής, μπας και κατέβω σε τίποτα εκλογές κάποια στιγμή αυτή τη χιλιετία.
Σκέφτηκα λοιπόν ότι αυτοί, οι άλλοι, οι κακοί οι άνθρωποι «κερδοσκοπούν» (άλλη κακή λέξη, φτου κακά, σκόρδο, κρεμμύδι και πιπέρι καγιέν μαζί), τότε οι αγρότες γιατί δεν οργανώνονται να ανταγωνιστούν;
Και μαθαίνω ότι έχουν ήδη
Συγγνώμη κιόλας, αλλά κι εγώ ήθελα από μικρός να γίνω επαγγελματίας blogger και μάλιστα αυτό που με εμποδίζει δεν είναι τα καιρικά φαινόμενα και ο ανταγωνισμός αλλά η απραξία της κυβέρνησης που είμαστε τελευταίοι των τελευταίων στην Ευρώπη στη διείσδυση του Internet.
Εδώ μέχρι και οι Εστονοί, 1 εκατομμύριο άνθρωποι όλο κι όλο που πριν 20 χρόνια δεν είχαν να φάνε, τώρα έχουν μέχρι και eGovernment. Ψηφίζουν online για τα πάντα και όλες οι κρατικές υπηρεσίες διοικούνται με απόλυτη διαφάνεια.
Και επειδή εμείς οι bloggers είμαστε καινούριοι στις διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση, θα κάνουμε προσφορά γνωριμίας και σε αντίθεση με τους αγρότες θα ζητήσουμε χρήματα μόνο για να καλυφθούν τα έξοδά μας και δε θα ζητήσουμε αποζημίωση και για απολεσθέντα έσοδα όπως κάνουν οι αγρότες.
Χμμμ.... Όχι! Άλλαξα γνώμη. Θα βάλω αγγελία στο ευρωπαϊκό eBay:
ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ χώρα, που θυμίζει λίγο από γαλατικό χωριό. Ο νέος κάτοχος υποχρεούται να επιβάλλει λύσεις στο ασφαλιστικό, το αγροτικό, το διαφθορικό, το μεταναστατικό, το αστυνομικό, το γειτονικό και το σύστημα υγείας. Πληροφορίες εντός.Κι αν δεν πιάσει, θα στείλω επιστολή στην Ελβετική πρεσβεία.
Ελβετοί, σας παρακαλώ, κάντε μας μια χάρη και κατακτήστε μας. Μη με αναγκάσετε να ικετέψω!
Ετικέτες ελλαδιστάν
Κόσμος συγκεντρώνεται στο Σύνταγμα.
Τα επεισόδια στους δρόμους υπάρχουν μόνο για όσους βρίσκονται στο κέντρο των εξελίξεων. Για τους άλλους, είναι απλά επεισόδια μια νέας σειράς στην τηλεόραση.
Νέας είπα; Συγγνώμη λάθος. Η σειρά είναι παλιά και προβάλλεται σε επανάληψη.
Οι διαδηλωτές αυτή τη φορά θα κάνουν καθιστική διαμαρτυρία για να μην υπάρξει σύγκρουση, ώστε να μην φοβάται κι άλλος κόσμος να έρθει σε επόμενες διαμαρτυρίες.
Όση ώρα γίνεται αυτό, χιλιαπλάσιος κόσμος θα κάνει καφιστική διαμαρτυρία καθώς θα σκέφτεται τα δικά του προβλήματα.
«Να του ζητήσω αύξηση; Να τον καλέσω στο πάρτυ; Θα πάμε στη συναυλία; Λες να έμεινα έγκυος; Θέλω τον Τάκη αλλά είμαι με τον Σάκη. Ο γείτονας δε μ’ αφήνει να κοιμηθώ. Πώς θα τον κάνω να με θέλει; Να πάρω υβριδικό τώρα ή να περιμένω; Αν δε διαβάζει το κωλόπαιδο, πώς θα τον κάνω γιατρό που θέλω;»
Κάτι το οποίο είναι τόσο σημαντικό όσο η απελευθέρωση μας από τη μοντέρνα μορφή σκλαβιάς (λέμε με χρήμα), ποτέ δεν είναι άμεσο πρόβλημα για τους περισσότερους ανθρώπους. Κι αυτή η έλλειψη συγχρονισμού είναι ο λόγος που δεν λύνεται το πρόβλημα.
Το να εξεγερθούν εκατό, χίλοι και δέκα χιλιάδες σημαίνει πως υπάρχουν άλλα 12 εκατομμύρια άνθρωποι που έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν. Δώδεκα εκατομμύρια μυαλά που αυτή τη στιγμή βασανίζονται από κάτι άλλο.
Ή να στο πω απλά για να το καταλάβεις:
Όταν σου πει το απέναντι γκομενάκι που το χαλβαδιάζεις εδώ και δύο χρόνια να πάτε για καφέ, δε το αφήνεις για να πετάξεις πέτρες στους Αστυνομικούς. Κάνεις κι εσύ την καφιστική σου διαμαρτυρία με το γκομενάκι αγκαλιά, όσο πιο μακριά μπορείς από το κέντρο, και αφήνεις τους αγωνιστές να κάθονται στο τσιμέντο.
Καθιστική διαμαρτυρία έχει στις 7 στο Σύνταγμα.
Καφιστική διαμαρτυρία όμως έχει κάθε ώρα. Παντού!
Τα επεισόδια στους δρόμους υπάρχουν μόνο για όσους βρίσκονται στο κέντρο των εξελίξεων. Για τους άλλους, είναι απλά επεισόδια μια νέας σειράς στην τηλεόραση.
Νέας είπα; Συγγνώμη λάθος. Η σειρά είναι παλιά και προβάλλεται σε επανάληψη.
Οι διαδηλωτές αυτή τη φορά θα κάνουν καθιστική διαμαρτυρία για να μην υπάρξει σύγκρουση, ώστε να μην φοβάται κι άλλος κόσμος να έρθει σε επόμενες διαμαρτυρίες.
Όση ώρα γίνεται αυτό, χιλιαπλάσιος κόσμος θα κάνει καφιστική διαμαρτυρία καθώς θα σκέφτεται τα δικά του προβλήματα.
«Να του ζητήσω αύξηση; Να τον καλέσω στο πάρτυ; Θα πάμε στη συναυλία; Λες να έμεινα έγκυος; Θέλω τον Τάκη αλλά είμαι με τον Σάκη. Ο γείτονας δε μ’ αφήνει να κοιμηθώ. Πώς θα τον κάνω να με θέλει; Να πάρω υβριδικό τώρα ή να περιμένω; Αν δε διαβάζει το κωλόπαιδο, πώς θα τον κάνω γιατρό που θέλω;»
Κάτι το οποίο είναι τόσο σημαντικό όσο η απελευθέρωση μας από τη μοντέρνα μορφή σκλαβιάς (λέμε με χρήμα), ποτέ δεν είναι άμεσο πρόβλημα για τους περισσότερους ανθρώπους. Κι αυτή η έλλειψη συγχρονισμού είναι ο λόγος που δεν λύνεται το πρόβλημα.
Το να εξεγερθούν εκατό, χίλοι και δέκα χιλιάδες σημαίνει πως υπάρχουν άλλα 12 εκατομμύρια άνθρωποι που έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν. Δώδεκα εκατομμύρια μυαλά που αυτή τη στιγμή βασανίζονται από κάτι άλλο.
Ή να στο πω απλά για να το καταλάβεις:
Όταν σου πει το απέναντι γκομενάκι που το χαλβαδιάζεις εδώ και δύο χρόνια να πάτε για καφέ, δε το αφήνεις για να πετάξεις πέτρες στους Αστυνομικούς. Κάνεις κι εσύ την καφιστική σου διαμαρτυρία με το γκομενάκι αγκαλιά, όσο πιο μακριά μπορείς από το κέντρο, και αφήνεις τους αγωνιστές να κάθονται στο τσιμέντο.
Καθιστική διαμαρτυρία έχει στις 7 στο Σύνταγμα.
Καφιστική διαμαρτυρία όμως έχει κάθε ώρα. Παντού!